« غ » غامِضَة : ( ع . ص ) . تأنيث غامض . ر . ك - : غامض . - دار غامضهء : سراى كه بر راه نافذ نباشد . ( منتهى الارب ) . غاير : ( ع . ص ) . لغتى در غائر . غايِلَة : ( ع . ا ) . لغتى در غائلة . دشوارى . سختى . بدى . گزند . فساد . الشر و المهلكة . ( قطر المحيط ) . ج غوائل . شائبة تكلف و سخنورى و غايلة تصلف و مدح گسترى . ( حبيب السير ) . غِبّ : ( ع . ا ) . تبى كه دو روز در ميان آيد و آن را حماى مثلثه نيز نامند . و اين همان نوبهء سه يك است . و منه الحديث : اغبوا فى عيادة المريض اى لا تعودوه فى كل يوم لما يجد من ثقل العواد . و الحمى الصفراويه سمى غباً لانها تنوب يوماً و يوماً و اذا اطلق الاطباء الغب ارادوا بها الدايرة . ج اغباب . ( بحر الجواهر ) . و مؤلف ذخيرهء خوارزمشاهى گويد : « و اگر خلط صفرايى باشد ، يك روز تب آيد و ديگر روز نه و اين تب را تب غب گويند » . و نيز گويد : « تب غب غير خالصه است از بهر آن كه اين تب از دو خلط باشد كه آميخته گردد » . و ابن البيطار گويد : « و ينفع من جميع حميات الغب المتطاولة » . تب روز افكن . غُبار آسيا : ( تركيب اضافى ، ا مركب ) . گردى كه از آسيا خيزد وقت آس كردن . نبغ . نباغ . ( منتهى الارب ) . و ر . ك - : غبار الرحى . غَباوَت : ( ع . مص ، امص ) . كند ذهنى . ( غياث ) . احمقى . سَفَة . غافلى . عدم فطانت . كندفهمى . نادانى . بلاهت . بلادت . غُبَّرِة : ( ع . ا ) . تأنيث غبّر . يكى غبّر . غُبْرَة : ( ع . ا ) . گرد . ( امص ) . تيرگى . ( منتهى الارب ) . گردناكى . ( دهار ) . غَرابَت : ( ع . مص ) . غَرابة . غامض و خفى بودن . غرب . - الكلام غرابة : غمض و خفى . - غرابت كلمه : غموض آن . ( اقرب الموارد ) . وحشى بودن كلمه و ناروشن بودن معنى و غير مأنوس بودن آن در استعمال است . ( تعريفات جرجانى ) . غَرق : ( ع . مص ) . مأخوذ از غَرَق ، به معنى در آب فرورفتن . آب از سر گذشتن . فارسيان غرق به سكون ثانى به معنى در آب فرورفتن استعمال مىكنند و در بعضى جاها قيد از سر تا قدم نيز كرده‌اند . ( آنندراج ) . مجازاً به معنى جذب و شيفته شدن و غور كردن در چيزى . پوشيده شدن و فرورفتن : غرق فى النوم . غرقه . غريق . غارق . مغروق .